Język czeski, już na początku swojego istnienia, wywarł znaczący wpływ na słownictwo oraz gramatykę języka polskiego. Wynikało to z tego, że to właśnie z terenów państwa wielkomorawskiego przywędrowało do nas chrześcijaństwo. Ten wpływ był bardzo duży- szczególnie w okresie od dziesiątego do szesnastego wieku, kiedy to większość zwrotów związanych z religią oraz łaciną pochodziły właśnie z tych terenów.

Początki języka czeskiego można datować na początek dziewiątego wieku, język powstał wskutek migracji Madziarów, którzy odcięli się od Słowian południowych a zwrócili się ku Słowianom zachodnim.

Na przełom trzynastego oraz czternastego wieku przypada niezwykle intensywny rozwój języka czeskiego, to właśnie wtedy język rozwija się pod względem piśmiennictwa, wcześniej na terenie państwa wielkomorawskiego posługiwano się językiem staro-cerkiewno-słowiańskim.

Prawdziwy upadek języka czeskiego można datować ma 1620 rok, kiedy to po przegranej z Habsburgami, kiedy to język niemiecki stał się językiem wykorzystywanym przez szlachtę oraz zamożne mieszczaństwo. Natomiast język czeski wykorzystywany był tylko przez pospólstwo oraz chłopstwo. Ponowny rozkwit języka czeskiego nastąpił w osiemnastym wieku, kiedy to w narodzie obudziła się potrzeba wskrzeszenia języka narodowego, jednak dopiero około dziewiętnastego wieku zaczął kształtować się czeski język literacki.

Najpileniejsze: